เร็นดะคุในภาษาญี่ปุ่น: ทำไมคามิจึงกลายเป็นงามิ

เร็นดะคุในภาษาญี่ปุ่น: ทำไมคามิจึงกลายเป็นงามิ

การเปลี่ยนเสียง ตัวอย่าง และกฎของไลแมน

คนที่เรียนภาษาญี่ปุ่นย่อมเจอคำอย่าง 女神 (เมงามิ เทพธิดา) สักวัน องค์ประกอบคือ 女 (ผู้หญิง) และ 神 (คามิ เทพ) แต่การอ่านส่วนที่สองกลายเป็นงามิ พยัญชนะเปลี่ยนไป เรื่องเดียวกันเกิดใน 折り紙 (โอริงามิ) จาก 折り (โอริ พับ) และ 紙 (คามิ กระดาษ) ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าเร็นดะคุ (連濁) และเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงเสียงที่พบบ่อยที่สุดในภาษาญี่ปุ่น บทความนี้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดเมื่อไร และทำไมจึงเดาไม่ได้เสมอ

ตัวอักษรและการออกเสียงญี่ปุ่น
สารบัญ 7

เร็นดะคุหมายถึงอะไร

เร็นดะคุมักแปลว่าการออกเสียงก้องต่อเนื่อง คำนี้บรรยายการเปลี่ยนเสียงภายในคำประสม พยัญชนะตัวแรกของส่วนที่สองกลายเป็นเสียงก้อง /k/ ที่ไม่ก้องกลายเป็น /g/, /s/ และ /sh/ กลายเป็น /z/ และ /j/, /t/, /ch/ และ /ts/ กลายเป็น /d/, /j/ หรือ /z/ และ /h/ กลายเป็น /b/ บางกรณีเป็น /p/

ตัวอักษรตัวแรก 連 แปลว่าต่อหรือเชื่อม และ 濁 หมายถึงความขุ่น ซึ่งในภาษาศาสตร์ใช้เรียกคู่เสียงก้องของเสียงหนึ่ง คำนี้จึงบรรยายสิ่งที่เกิดขึ้น สองคำรวมกันและจุดเริ่มต้นของส่วนที่สองกลายเป็นรูปเสียงก้อง

เสียงเปลี่ยนอย่างไร

การเปลี่ยนเป็นไปตามรูปแบบคงที่ /k/ กลายเป็น /g/ เช่น 紙 (คามิ) และ 折り紙 (โอริงามิ) /s/ และ /sh/ กลายเป็น /z/ และ /j/ เช่น 寿司 (ซูชิ) และ 巻き寿司 (มากิซูชิ) /t/, /ch/ และ /ts/ กลายเป็น /d/, /j/ และ /z/ เช่น 時 (โทกิ) และ 時々 (โทกิโดกิ) /h/ กลายเป็น /b/ เช่น 花 (ฮานะ) และ 花火 (ฮานาบิ) หลัง っ เล็ก /h/ อาจกลายเป็น /p/ เช่น 出っ歯 (เดปปะ) จาก 出 (เดะ) และ 歯 (ฮะ)

การเขียนแสดงการเปลี่ยนแปลงเฉพาะในอักษรพยางค์ ในฮิรางานะและคาตาคานะจะปรากฏขีดสองขีดที่เรียกว่าดาคุเท็น か (คะ) กลายเป็น が (กะ) และ た (ทะ) กลายเป็น だ (ดะ) คันจิไม่เปลี่ยน ด้วยเหตุนี้เร็นดะคุจึงมองไม่เห็นเมื่ออ่านคันจิและได้ยินเฉพาะในการออกเสียง ผู้เริ่มเรียนที่ยังไม่รู้จักดาคุเท็นอ่านบทความเรื่องคานะของเราได้

ตัวอย่างจัดกลุ่มตามรูปแบบ

บริบทที่พบบ่อยที่สุดคือคำประสมสองส่วนที่ส่วนที่สองเป็นคำญี่ปุ่นดั้งเดิม กรณีทั่วไปคือ 人 (ฮิโตะ) กับ 人々 (ฮิโตบิโตะ ผู้คน), 血 (จิ) กับ 鼻血 (ฮานาจิ เลือดกำเดา), 寺 (เทระ) กับ 山寺 (ยามาเดระ วัดบนภูเขา), 紙 (คามิ) กับโอริงามิ, 花 (ฮานะ) กับอิเคบานะ และ 神 (คามิ) กับ 女神 (เมงามิ เทพธิดา)

รูปแบบที่สองคือการซ้ำคำ เมื่อคำถูกซ้ำเพื่อแสดงพหูพจน์หรือการเกิดซ้ำ เร็นดะคุมักปรากฏ 時々 (โทกิโดกิ บางครั้ง), 人々 (ฮิโตบิโตะ ผู้คน), 日々 (ฮิบิ วันแล้ววันเล่า) รูปแบบที่สามคือคำสร้างคงที่กับกริยาและปัจจัย เช่น 心遣い (โคโคโรซึไก ความเอาใจใส่) จาก 心 (โคโคโร) และ 遣い (สึไก) หรือ 税引き (เซอิบิกิ หลังหักภาษี) จาก 税 (เซ) และ 引く (ฮิคุ)

เมื่อเร็นดะคุไม่เกิด: กฎของไลแมน

เร็นดะคุพบบ่อย แต่ไม่ได้ใช้โดยอัตโนมัติ ข้อจำกัดหลักคือกฎของไลแมน ตั้งชื่อตามนักธรณีวิทยาและนักญี่ปุ่นศึกษาชาวอเมริกัน เบนจามิน สมิธ ไลแมน ซึ่งอธิบายไว้ในศตวรรษที่ 19 กฎกล่าวว่าถ้าส่วนที่สองมีพยัญชนะก้อง /g/, /z/, /d/ หรือ /b/ อยู่แล้ว พยัญชนะต้นจะคงเป็นเสียงไม่ก้อง 海風 (อุมิกาเซะ ลมทะเล) จึงไม่กลายเป็นอุมิกาเซะ เพราะ 風 (คาเซะ) มี /z/ อยู่แล้ว

ปัจจัยที่สองคือที่มาของส่วนที่สอง คำยืมที่เข้ามาใหม่จากภาษาอังกฤษหรือภาษาอื่นแทบไม่เกิดเร็นดะคุ ชนิดของคำและความหมายบางกลุ่มก็แสดงเร็นดะคุน้อยลง เช่น การเชื่อมคำที่สองส่วนมีน้ำหนักเท่ากัน หรือคำประสมที่มีปัจจัยบางตัว นอกจากแนวโน้มเหล่านี้ยังมีกรณีที่ไม่เข้ากับกฎใดเลย การออกเสียงถูกกำหนดไว้ในคำศัพท์ส่วนหนึ่งและต้องเรียนรู้

ทำไมสิ่งนี้สำคัญต่อผู้เรียน

เร็นดะคุอธิบายว่าทำไมรายการคำศัพท์บางครั้งให้การอ่านสองแบบสำหรับตัวอักษรเดียวกัน คนที่เห็น 花火 ครั้งแรกคาดว่าฮานาฮิและประหลาดใจกับฮานาบิ การรู้รูปแบบช่วยให้คาดเดาอย่างมีเหตุผลแทนการท่องทุกแบบ แต่สำหรับการออกเสียงยังเป็นความเป็นไปได้ไม่ใช่การรับประกัน

ยังมีประโยชน์เมื่อใช้พจนานุกรม คำที่เริ่มด้วยเสียงก้องจะอยู่ใต้คานะเสียงก้อง ขณะที่คำพื้นฐานเป็นเสียงไม่ก้อง ถ้าค้น 神 จะพบใต้ か แต่ 女神 อยู่ใต้ が ถ้าไม่รู้เรื่องนี้จะค้นผิดที่และไม่พบอะไร

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยและวิธีจำ

ข้อผิดพลาดหนึ่งเกิดจากการแปลคำประสมคันจิทีละคำ 時 หมายถึงเวลา ไม่ใช่วัด และ 時々 หมายถึงบางครั้ง ข้อผิดพลาดที่สองเกี่ยวกับการทับศัพท์ 青写真 (พิมพ์เขียว) เขียนว่าอาโอจาชิน ไม่ใช่อาโอจายาชิน เพราะ 写 อ่านว่าชะ ข้อผิดพลาดที่สามเกี่ยวกับการเขียนคำว่าเอาใจใส่ รูปที่ถูกคือ 心遣い (โคโคโรซึไก) ไม่ใช่ 心使い

วิธีจำคือ เร็นดะคุรวมสองคำเข้าด้วยกันและทำให้จุดเริ่มต้นของคำที่สองเป็นเสียงก้อง ถ้าส่วนที่สองมีพยัญชนะก้องอยู่แล้ว จุดเริ่มต้นจะคงเป็นเสียงไม่ก้อง เมื่อไม่แน่ใจควรเปิดพจนานุกรม เพราะการออกเสียงเป็นไปตามรูปแบบที่ยังมีข้อยกเว้น

บทสรุป

เร็นดะคุเป็นลักษณะเล็ก ๆ แต่เห็นได้ชัดมากของภาษาญี่ปุ่น มันเปลี่ยนพยัญชนะในคำประสม แสดงด้วยดาคุเท็นในอักษรพยางค์ และมองไม่เห็นในคันจิ ด้วยตัวอย่างสองสามข้อ กฎของไลแมน และความอดทนในการเปิดพจนานุกรม ปริศนาในตอนต้นจะกลายเป็นรูปแบบที่จำได้ แม้จะไม่สามารถทำนายได้ทุกครั้ง

อ่านเพิ่มเติมเรื่องภาษาญี่ปุ่น: คำพ้องเสียงในภาษาญี่ปุ่น, ส่วนประกอบการอ่านของคันจิ, คู่มือคานะ, รายการคันจิ 500 ตัวที่ใช้บ่อย และ คาตาคานะที่คล้ายกัน

แหล่งที่มาและลิงก์ที่เป็นประโยชน์

เกี่ยวกับผู้เขียน

Kevin Henrique

ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมเอเชียที่มีประสบการณ์มากกว่า 10 ปี โดยเน้นญี่ปุ่น เกาหลี อนิเมะ และเกม เป็นนักเขียนและนักเดินทางที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง มุ่งสอนภาษาญี่ปุ่น เคล็ดลับท่องเที่ยว และเรื่องน่าสนใจเชิงลึก

ชุมชน

ความคิดเห็น

0 ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็นที่เผยแพร่ในภาษานี้

ส่งความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็นต่อบทความนี้

กำลังโหลดการตรวจสอบความปลอดภัย...

อย่าส่งลิงก์ embed หรือโฆษณา ความคิดเห็นจะผ่านระบบกันสแปมและแปลอัตโนมัติก่อนแสดงผล