7 สิ่งประดิษฐ์ญี่ปุ่นที่ยังอยู่ในชีวิตประจำวัน

หากคุณสงสัยว่าของที่ใช้ทุกวันชิ้นไหนเริ่มจากญี่ปุ่น ให้เริ่มที่คำถามนี้ คุณเคยจินตนาการไหมว่าแผ่นไม้จะบอกคุณเกี่ยวกับสภาพอากาศในคืนพรุ่งนี้ แผ่นนั้นมีชื่อ แล้วรายการยังมีอีกหกชิ้นเรียงตามลำดับเดิม

สารบัญ 8

1. แผ่นไม้ mui Board

แผงที่ตอบคำถามนั้นชื่อ mui Board ของ mui Lab ในเกียวโต ผิวเป็นไม้ขัดเรียบ เมื่อเอานิ้วปัด เมนูสว่างขึ้นจากในเนื้อไม้ ใช้ดูพยากรณ์อากาศ ส่งข้อความ เปิดเพลง และสั่งไฟหรือเครื่องปรับอากาศ เมื่อเลิกใช้ หน้าจอดับ เหลือแต่แผ่นไม้ เขียนข้อความบนแผงด้วยนิ้วหรือปากกาดิจิทัลได้ด้วย

mui Lab อยู่ในเกียวโต และจัดแสดงบอร์ดที่แกลเลอรีเอะบิสึงาวะซาโลเน่ในออฟฟิศ คนที่อยากได้บอร์ดติดต่อบริษัทโดยตรง งานที่บริษัทเล่าไว้เป็นโครงการบ้าน โรงแรม และร้านค้า

2. เครื่องคิดเลขพกพา

คุณจำได้ไหมว่าครั้งสุดท้ายที่คุณคำนวณอะไรด้วยมือคือเมื่อไหร่ โทรศัพท์ในกระเป๋าบวกและหารให้แล้ว เครื่องที่ทำให้วงจรทั้งก้อนเล็กลงจนใส่กระเป๋าได้คือ Busicom LE-120A ชื่อ HANDY-LE ในปี 1971 จอแสดง 12 หลัก กินถ่าน AA สี่ก้อน หนาประมาณ 22 มิลลิเมตร และใช้ชิป Mostek MK6010 ที่รวมวงจรเครื่องคิดเลขไว้ในชิปเดียว พร้อมจอ LED

ก่อนหน้านั้นการคิดเลขในญี่ปุ่นอยู่ที่โซโรบัน ลูกคิดไม้ที่สืบวิธีมาจากซวนผานของจีน โซโรบันฝึกการเลื่อนลูกคิดด้วยมือ เครื่องพกพาปี 1971 ย้ายการบวกลบไปไว้ในกล่องที่ถือได้ โซโรบันยังอยู่คู่ห้องเรียนต่อไป ถ้าอยากเห็นที่มาของลูกคิดนี้ในคณิตศาสตร์ญี่ปุ่น อ่านเรื่อง ซูกากุและโซโรบัน

3. หุ่นยนต์รูปคนกับโรงแรมเฮนนะ

สายแอกทรอยด์ของบริษัทโคโคโระ ซึ่งทำงานกับมหาวิทยาลัยโอซาก้า มีมาตั้งแต่ปี 2003 เป็นหุ่นรูปคนสำหรับจัดแสดง โรงแรมเฮนนะเปิดทีหลัง เป็นคนละปีและคนละสถานที่กับหุ่นจัดแสดงปีนั้น

กรกฎาคม 2015 โรงแรมเปิดที่ซาเซโบะ ในสวนสนุกเฮาส์เทนบอชทางเหนือของนางาซากิ ชื่อเฮนนะแปลว่าแปลก เคาน์เตอร์ใช้หุ่นของโคโคโระ ทั้งตัวแอนดรอยด์และไดโนเสาร์รับแขก ในห้องมีชูริ หุ่นรูปดอกทิวลิป เปิดปิดไฟและบอกเวลาตามคำสั่ง

ต้นปี 2019 สื่อรายงานว่าโรงแรมหยุดใช้หุ่นไปมากกว่าครึ่งของ 243 ตัว มีแขกเล่าว่าชูริปลุกกลางดึก เพราะได้ยินเสียงกรนแล้วเข้าใจว่าเป็นคำสั่ง หุ่นยกกระเป๋าไปไม่ถึงหลายห้อง เพราะพื้นต่างระดับและล้อไปไม่ไหว ฮิเดโอะ ซาวาดะ ผู้ดูแลโรงแรม บอกหนังสือพิมพ์ว่าเมื่อลงมือใช้จึงเห็นจุดที่หุ่นไม่จำเป็น และจุดที่กวนแขก

4. หม้อหุงข้าวไฟฟ้า

พวกเราทุกคนรู้จักตอนที่ข้าวแฉะไปหรือแห้งไป หม้อหุงข้าวไฟฟ้าอัตโนมัติเครื่องที่ทำให้เลิกเฝ้าเตาคือโตชิบา ER-4 วางขายวันที่ 10 ธันวาคม 1955 โชโง ยามาดะจากโตชิบามอบงานให้โรงงานของโยชิตาดะ มินามิ ส่วนฟูมิโกะ ภรรยาของโยชิตาดะ หุงซ้ำจนจับเวลาได้ พอน้ำเดือด ให้ความร้อนต่ออีก 20 นาที ข้าวได้ที่

เครื่องใช้หม้อสองชั้น ข้าวอยู่ในหม้อใน น้ำหนึ่งถ้วยอยู่ในหม้อนอก ระหว่างน้ำเดือด อุณหภูมิค้างที่ 100 องศาเซลเซียส เมื่อน้ำระเหยหมด ความร้อนพุ่ง สวิตช์โลหะสองชนิดงอและตัดไฟ ข้าวสุกแล้วเครื่องดับ หม้อรุ่นหลังค่อยมีโหมดอุ่นข้าว ราคาเปิดตัว 3,200 เยน ประมาณหนึ่งในสามของเงินเดือนเฉลี่ยตอนนั้น ช่วงแรกขายช้า ภายในหนึ่งปีโตชิบาขายได้มากกว่า 200,000 เครื่องต่อเดือน

ในร้านทุกวันนี้หม้อหุงข้าวเรียงกันหลายรุ่น ตัวเครื่องปี 1955 เล็กและเรียบกว่าตู้บนชั้นวางนี้มาก ถ้าอยากดูว่าหม้อญี่ปุ่นทำเมนูอื่นนอกจากข้าวสวยได้อย่างไร อ่านเรื่อง สุอิฮังกิ

5. คาราโอเกะ

ปี 1971 ไดสุเกะ อิโนอุเอะ มือกลองที่โกเบ ให้เช่ากล่องเสียง 11 เครื่องที่ประกอบกับเพื่อน ภายในมีเทปและเครื่องขยายเสียง เขาเอาไปวางในบาร์ เรื่องเริ่มจากลูกค้าที่อยากร่วมร้องกับนักดนตรี ประธานบริษัทเหล็กชวนเขาไปทริปน้ำพุร้อน เขาไปกับทริปนั้นไม่ได้ จึงมอบเทปดนตรีประกอบให้ ลูกค้าร้องเพลงออกจากสนามบินฮาเนดะเที่ยวบิน 7:50 ของแฟรงก์ นางาอิจากเทปนั้น อิโนอุเอะเลยคิดว่าคนในบาร์ธรรมดาก็น่าร้องกับเทปได้ เขาไม่ได้จดสิทธิบัตรกล่องพวกนี้

นิตยสารไทม์ปี 1999 จัดเขาไว้ในกลุ่มชาวเอเชียผู้มีอิทธิพลแห่งศตวรรษ ข้อความของพิโกะ ไอเยอร์บอกว่าเหมาเจ๋อตุงและคานธีเปลี่ยนเวลากลางวันของเอเชีย ส่วนอิโนอุเอะเปลี่ยนเวลากลางคืน ปี 2004 เขาได้รางวัลอิกโนเบลสาขาสันติภาพ จากคำประกาศที่บอกว่าคาราโอเกะเป็นวิธีใหม่ให้คนเรียนรู้ที่จะอดทนต่อกัน รายละเอียดของห้องร้องและคำว่าคาราโอเกะที่แปลว่าวงออร์เคสตราว่างอยู่ในเรื่อง คาราโอเกะญี่ปุ่น

6. อีโมจิ

อีโมจิเป็นตัวอักษรรูป คำนี้มาจาก e ที่แปลว่ารูป กับ moji ที่แปลว่าตัวอักษร โทรศัพท์ที่มีชุดอีโมจิในเครื่องคือเจโฟน สกายวอล์กเกอร์ DP-211SW ออกวันที่ 1 พฤศจิกายน 1997 มีสัญลักษณ์ราว 90 แบบ รวมกองอุจจาระที่คนจำได้ รุ่นนี้ขายไม่มาก และชุดนั้นไม่ไปกับเครื่องเจโฟนรุ่นอื่น

ชุดที่คนใช้กันกว้างในญี่ปุ่นช่วงปี 1999 เป็นของชิเงทากะ คุริตะ ที่เอ็นทีที โดโคโม มี 176 รูป วาดบนตาราง 12 คูณ 12 พิกเซล และไปกับบริการไอโหมดตั้งแต่ต้น พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์กนำชุดของคุริตะมาแสดงในปี 2016 ใบหน้าสีเหลืองในภาพด้านล่างเป็นอีโมจิรุ่นหลังที่ใช้กันทุกวัน คนละชุดกับตาราง 12 พิกเซลของปี 1999 ถ้าอยากไล่ความหมายของรูปที่ใช้บ่อย อ่านเรื่อง อีโมจิญี่ปุ่น

7. ไฟ LED สีน้ำเงิน

วันที่ 7 ตุลาคม 2014 ราชบัณฑิตยสภาวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดนให้รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์แก่อิซามุ อากาซากิ ฮิโรชิ อามาโนะ และชูจิ นากามูระ สำหรับไดโอดเปล่งแสงสีน้ำเงินที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งทำให้สร้างแหล่งแสงขาวที่สว่างและประหยัดไฟได้ แสงนั้นเกิดช่วงต้นทศวรรษ 1990 รางวัลมาทีหลังราวยี่สิบปี

อากาซากิทำงานกับอามาโนะที่มหาวิทยาลัยนาโกย่า นากามูระเกิดที่อิคาตะในปี 1954 ช่วงที่ทำไดโอดเขาอยู่ที่บริษัทนิเชียในโทกูชิมะ ไดโอดสีแดงและสีเขียวมีมาก่อน เมื่อมีสีน้ำเงินที่สว่างพอ จึงผสมเป็นแสงขาวสำหรับไฟบ้าน ในถ้อยแถลงปี 2014 คณะกรรมการยกสถิติขณะนั้นที่เกิน 300 ลูเมนต่อวัตต์ เทียบกับหลอดไส้ราว 16 ลูเมนต่อวัตต์ ตอนรับรางวัล นากามูระเป็นพลเมืองอเมริกันและสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาบาร์บารา

สิ่งที่ยังอยู่กับเรา

ของที่อยู่ในมือแล้วคือเครื่องคิดเลข หม้อข้าว คาราโอเกะ อีโมจิ และไฟขาวจากไดโอดสีน้ำเงิน แผ่นไม้ของ mui ยังเป็นแผงในโครงการที่เกียวโต หม้อบนชั้นวางในร้านเป็นรุ่นหลัง ตัวปี 1955 ดับเองเมื่อข้าวสุก ปีที่ของเกิดกับปีที่คณะกรรมการให้รางวัลอยู่คนละจุด