เบสบอลในญี่ปุ่น: ประวัติศาสตร์ กฎกติกา และความคลั่งไคล้ในระดับชาติ

กีฬาเบสบอลในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า yakyuu [野球] หรือเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า beesubooru [ベースボール] กีฬานี้ครองตำแหน่งหนึ่งในกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดในญี่ปุ่นอย่างยาวนาน เมื่อเดินทางไปทั่วประเทศญี่ปุ่น คุณจะพบเห็นสนามเบสบอลจำนวนมากกระจายอยู่ตามโรงเรียน สวนสาธารณะ และริมแม่น้ำมากกว่าสนามฟุตบอลอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเบสบอลจะมีต้นกำเนิดและอิทธิพลหลักมาจากสหรัฐอเมริกา หลายคนอาจยังไม่คุ้นเคยกับกฎกติกาและเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้คนญี่ปุ่นคลั่งไคล้กีฬาชนิดนี้

ชื่อเรียก เบสบอล ในภาษาญี่ปุ่นคือ yakyuu [野球] เกิดจากการประสมอักษรคันจิสองตัวคือ คำว่า ทุ่งหรือสนาม [野] รวมกับคำว่า ลูกบอล [球] กีฬาชนิดนี้ได้รับการแนะนำสู่ประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกในปี 1872 ในช่วงยุคเมจิ โดยอาจารย์ชาวอเมริกันชื่อ Horace Wilson ซึ่งสอนอยู่ที่โรงเรียนไคเซ (Kaisei Gakko ต่อมาพัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยโตเกียว) ต่อมาในปี 1878 ทีมเบสบอลทีมแรกของญี่ปุ่นได้ถือกำเนิดขึ้นภายใต้ชื่อ Shimbashi Athletic Club โดยการริเริ่มของ Hiroshi Hiraoka วิศวกรการรถไฟที่เคยไปศึกษาต่อในสหรัฐอเมริกา และจุดเปลี่ยนสำคัญที่จุดประกายความภาคภูมิใจระดับชาติเกิดขึ้นในปี 1896 เมื่อทีมนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่งแห่งโตเกียวสามารถเอาชนะทีมชาวต่างชาติในโยโกฮาม่าได้อย่างขาดลอย ส่งผลให้ความนิยมของเบสบอลแพร่กระจายไปทั่วเกาะญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว

เสน่ห์ของเบสบอลอยู่ที่การผสมผสานระหว่างสมรรถภาพทางกาย สมาธิอันแน่วแน่ และการวางแผนกลยุทธ์ที่ลึกซึ้งในทุกวินาทีของการแข่งขัน เพื่อให้เข้าใจกีฬาชนิดนี้อย่างรอบด้าน เราจะพาคุณไปสำรวจตั้งแต่โครงสร้างการเล่น กฎกติกา ลีกอาชีพ NPB และวัฒนธรรมการเชียร์ในสนามจริง

สารบัญ 7

การแข่งขันเบสบอลทำงานอย่างไร?

ในการแข่งขันเบสบอล แต่ละทีมจะมีผู้เล่นในรายชื่อหลักประมาณ 25 คน โดยมีผู้เล่นตัวจริงลงสนามในเกมรับพร้อมกัน 9 ตำแหน่ง ผู้เล่นหลายคนมีความสามารถหลากหลายและรับบทบาทได้หลายตำแหน่ง ตำแหน่งหลักในสนามประกอบด้วย ผู้ขว้างลูกหรือพิทช์เจอร์ (pitcher), ผู้รับลูกหรือแคตเชอร์ (catcher), ผู้เล่นประจำแนวฐานหรืออินฟีลเดอร์ (infielder), ผู้เล่นพื้นที่รอบนอกหรือเอาต์ฟีลเดอร์ (fielder/outfielder) และผู้ตีลูกหรือแบตเตอร์ (batter) ในฝั่งทีมรุก โดยมีผู้จัดการทีม (manager หรือ kantoku [監督]) และทีมโค้ชคอยควบคุมแท็กติกและการเปลี่ยนตัวผู้เล่นตลอดเกม

แม้ในแวบแรกกติกาอาจดูมีรายละเอียดซับซ้อน แต่หลักการพื้นฐานตรงไปตรงมา คือการผลัดกันเล่นระหว่างฝ่ายรุกและฝ่ายรับ ทีมรุกจะส่งแบตเตอร์ขึ้นมาตีลูกและพยายามวิ่งวนสัมผัสฐานทั้งสี่ตามลำดับเพื่อทำคะแนน ส่วนทีมรับมีหน้าที่ขว้างลูกและป้องกันไม่ให้ลูกบอลหลุดไปไกล พร้อมทั้งกำจัดผู้เล่นฝ่ายรุกให้ออกจากสนามให้ครบตามจำนวนที่กำหนด

ผู้ขว้างลูกหรือพิทช์เจอร์ (toushu [投手]) ต้องยืนบนเนินขว้างกลางสนามและขว้างลูกบอลเข้าสู่ โซนสไตรค์ (strike zone) ซึ่งเป็นพื้นที่สมมุติเหนือฐานโฮม ระหว่างระดับหัวเข่าถึงกึ่งกลางหน้าอกของผู้ตี หากพิทช์เจอร์ขว้างลูกเข้าโซนสไตรค์ หรือแบตเตอร์เหวี่ยงไม้ตีลูกไม่โดน ลูกบอลจะถูกแคตเชอร์รับไว้และนับเป็นหนึ่งสไตรค์ (strike)

เป้าหมายสำคัญของฝ่ายรุกคือการสะสมแต้ม (run หรือ tokuten [得点]) เมื่อแบตเตอร์ตีลูกลงในพื้นที่การเล่นได้อย่างถูกต้อง เขาจะต้องวิ่งไปยังฐานที่หนึ่ง ฐานที่สอง ฐานที่สาม และกลับมาแตะฐานโฮมได้อย่างปลอดภัย หากแบตเตอร์สามารถหวดลูกบอลลอยข้ามรั้วสนามในพื้นที่แฟร์บอลล์ได้ จะถือเป็น โฮมรัน (home run หรือ honruida [本塁打]) ซึ่งเปิดโอกาสให้ทั้งตัวผู้ตีและเพื่อนร่วมทีมที่ครองฐานอยู่ก่อนหน้าสามารถวิ่งวนกลับเข้าฐานโฮมเพื่อทำคะแนนได้พร้อมกันทั้งหมดในจังหวะนั้น

ผู้ตีถูกกำจัดได้อย่างไร?

เมื่อแบตเตอร์สะสมสไตรค์ครบ 3 ครั้ง จะถูกตัดสินเป็น สไตรค์เอาต์ (strikeout หรือ sanshin [三振]) และต้องออกจากกรอบการตีทันที ในทางกลับกัน หากพิทช์เจอร์ขว้างลูกออกนอกโซนสไตรค์และแบตเตอร์ไม่ได้เหวี่ยงไม้ จะถูกนับเป็น บอลล์ (ball) และเมื่อสะสมครบ 4 บอลล์ แบตเตอร์จะได้สิทธิ์เดินไปยังฐานที่หนึ่งฟรี ซึ่งเรียกว่า โฟร์บอลล์ หรือ วอล์ก (walk / base on balls หรือ shikyuu [四球])

เมื่อแบตเตอร์ตีลูกบอลลงพื้นสนามได้สำเร็จ ทั้งตัวเขาและเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ตามฐานสามารถตัดสินใจวิ่งต่อไปยังฐานถัดไป ในขณะเดียวกัน ผู้เล่นฝ่ายรับจะรีบเก็บลูกบอลเพื่อพยายามกำจัดผู้วิ่งออกจากเกม ซึ่งทำได้หลายวิธีดังต่อไปนี้:

วิธีแรกคือ ฟลายเอาต์ (flyout) หากลูกที่แบตเตอร์ตีลอยขึ้นไปในอากาศและฝ่ายรับรับลูกบอลได้ก่อนที่ลูกจะตกถึงพื้นสนาม แบตเตอร์จะถูกปรับเอาต์ทันที วิธีที่สองคือ กราวด์เอาต์ (ground out) เมื่อฝ่ายรับเก็บลูกเลียดพื้นและขว้างส่งไปยังฐานที่หนึ่งก่อนที่แบตเตอร์จะวิ่งไปถึง วิธีที่สามคือ แท็กเอาต์ (tag out) เมื่อฝ่ายรับถือลูกบอลหรือสวมถุงมือที่มีลูกบอลอยู่แล้วนำไปแตะตัวผู้วิ่งในขณะที่ผู้วิ่งไม่ได้สัมผัสฐานใดฐานหนึ่ง ซึ่งรวมถึงจังหวะที่ผู้เล่นฝ่ายรุกพยายามขโมยฐาน (stolen base หรือ tourui [盗塁]) และถูกดักจับได้ ส่วนวิธีที่สี่คือ ฟอร์สเอาต์ (force out) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อผู้วิ่งถูกบังคับตามกฎให้ต้องวิ่งไปยังฐานถัดไปเนื่องจากมีเพื่อนร่วมทีมวิ่งตามหลังมา ฝ่ายรับเพียงแค่ถือลูกบอลและสัมผัสฐานนั้นก่อนที่ผู้วิ่งจะมาถึงก็สามารถทำเอาต์ได้โดยไม่ต้องแตะตัว

หากแบตเตอร์ตีลูกบอลออกนอกเส้นแฟร์ไลน์ จะถือเป็น ฟาวล์บอลล์ (foul ball) ซึ่งจะถูกนับเป็นสไตรค์หนึ่งครั้ง แต่ฟาวล์บอลล์จะไม่ถูกนำมาใช้ตัดสินสไตรค์ที่สาม ยกเว้นกรณีที่เป็นการบันต์ฟาวล์ (bunt)

การแข่งขันเบสบอลจะแบ่งออกเป็นช่วง เรียกว่า อินนิง (inning หรือ kai [回]) โดยหนึ่งอินนิงจะจบลงเมื่อทั้งสองทีมได้สลับกันเล่นฝ่ายรุกและฝ่ายรับ และฝ่ายรับสามารถทำเอาต์ฝ่ายรุกได้ครบทีมละ 3 ครั้ง การแข่งขันระดับอาชีพตามมาตรฐานจะเล่นกันทั้งหมด 9 อินนิง ทีมที่สามารถสะสมคะแนนรวมได้มากกว่าตลอด 9 อินนิงจะเป็นผู้ชนะ หากคะแนนเสมอกันหลังจบ 9 อินนิง การแข่งขันจะดำเนินต่อไปในช่วงต่อเวลาพิเศษ (extra innings) ภายใต้กฎเกณฑ์ของแต่ละลีก

เบสบอลอาชีพในญี่ปุ่น

เบสบอลในประเทศญี่ปุ่นมีรากฐานที่มั่นคงและครอบคลุมทุกระดับ ตั้งแต่การแข่งขันระดับโรงเรียนประถม มัธยม มหาวิทยาลัย ลีกอุตสาหกรรมกึ่งอาชีพ ไปจนถึงลีกอาชีพสูงสุดอย่าง นิปปงโปรเฟสชันแนลเบสบอล (Nippon Professional Baseball หรือ NPB) ซึ่งก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1950 และชาวญี่ปุ่นมักเรียกกันติดปากว่า โปร ยาคิว (Puro Yakyuu)

ลีก NPB ประกอบด้วย 12 สโมสร แบ่งออกเป็น 2 ลีก ลีกละ 6 ทีม ได้แก่ เซ็นทรัลลีก (Central League) เช่น ทีม Yomiuri Giants ในโตเกียว และ Hanshin Tigers ในแถบคันไซ และ แปซิฟิกลีก (Pacific League) เช่น ทีม Fukuoka SoftBank Hawks และ Orix Buffaloes ความแตกต่างทางกติกาที่น่าสนใจคือ แปซิฟิกลีกใช้ระบบผู้ตีแทนพิทช์เจอร์หรือ ดีเอช (Designated Hitter - DH) ทำให้พิทช์เจอร์ไม่ต้องลงมาตีลูกเอง ขณะที่เซ็นทรัลลีกยังคงธรรมเนียมดั้งเดิมที่พิทช์เจอร์ต้องลงมาเป็นแบตเตอร์ในไลน์อัปการตี การแข่งขันฤดูกาลปกติจะจัดขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม รวมทั้งสิ้นประมาณ 143 นัดต่อทีม ก่อนจะเข้าสู่รอบเพลย์ออฟ ไคลแมกซ์ซีรีส์ (Climax Series) และปิดฉากด้วยการชิงแชมป์ประเทศใน นิปปอนซีรีส์ (Nippon Series)

นอกเหนือจากลีกอาชีพ การแข่งขันที่สะเทือนอารมณ์และได้รับความสนใจจากคนทั้งประเทศมากที่สุดคือ การแข่งขันเบสบอลมัธยมปลายชิงแชมป์แห่งชาติ ซึ่งจัดขึ้นที่ สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง (Hanshin Koshien Stadium) ในจังหวัดเฮียวโงะ ทุกฤดูร้อนและฤดูใบไม้ผลิ หรือที่รู้จักกันสั้นๆ ว่า โคชิเอ็ง (Koshien) การแข่งขันนี้เป็นการประชันของโรงเรียนมัธยมตัวแทนจากทั่วประเทศในระบบแพ้คัดออก ผู้เล่นทุกคนทุ่มเททั้งหยาดเหงื่อและน้ำตาเพื่อเป้าหมายเดียวกัน ภาพลักษณ์ของนักกีฬาที่พ่ายแพ้ก้มลงเก็บดินสีดำของสนามโคชิเอ็งใส่ถุงผ้ากลับบ้านได้กลายเป็นสัญลักษณ์อันทรงคุณค่าของความพยายามและวัยเยาว์ของชาวญี่ปุ่น

วัฒนธรรมการเชียร์ในสนามเบสบอลของญี่ปุ่นมีเอกลักษณ์ที่สร้างความประทับใจให้แก่ผู้มาเยือนอย่างยิ่ง แฟนคลับของแต่ละทีมจะมีกลุ่มเชียร์อย่างเป็นทางการเรียกว่า โอเอ็นดัน (ouendan [応援団]) ซึ่งประจำอยู่บริเวณอัฒจันทร์ฝั่งเอาต์ฟีลด์ โดยจะมีการตีกลองใหญ่ เป่าแตรทรัมเป็ต และร้องเพลงเชียร์เฉพาะตัว (ouenka) สำหรับผู้เล่นทุกคนเมื่อก้าวเข้าสู่กรอบการตี และเมื่อการแข่งขันดำเนินมาถึงอินนิงที่ 7 หรือช่วง ลักกี้เซเว่น (Lucky Seven) แฟนบอลทั่วทั้งสนามจะร่วมกันร้องเพลงประจำสโมสรพร้อมกับปล่อยลูกโป่งลมขนาดยาว (jet balloons) ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันอย่างสวยงาม

อิทธิพลของชาวญี่ปุ่นต่อเบสบอลในบราซิล

แม้ว่ากีฬาเบสบอลจะได้รับการแนะนำสู่ประเทศบราซิลครั้งแรกโดยชาวอเมริกันที่เข้ามาทำงานในบริษัทโทรศัพท์และสาธารณูปโภคในช่วงทศวรรษ 1850 แต่กลุ่มคนที่ช่วยปูรากฐานและทำให้กีฬาชนิดนี้หยั่งรากลึกในดินแดนแซมบ้าอย่างแท้จริงคือ กลุ่มผู้อพยพชาวญี่ปุ่นที่เดินทางมากับเรือ คาซาโตะ มารุ (Kasato Maru) ในปี 1908

ชุมชนชาวญี่ปุ่นในรัฐเซาเปาโลและพื้นที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันสร้างสนามและจัดการแข่งขันเบสบอลขึ้นตามนิคมเกษตรกรรม เพื่อเป็นศูนย์กลางการพบปะและเสริมสร้างความสามัคคี ส่งผลให้ช่วงปี 1925 ถึง 1938 กลายเป็นยุคทองของเบสบอลในบราซิล แม้ว่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กิจกรรมกีฬาและภาษาต่างประเทศจะถูกจำกัดด้วยมาตรการเข้มงวดของภาครัฐ แต่หลังจากสงครามสงบลง ชุมชนผู้อพยพได้ร่วมกันฟื้นฟูองค์กรกีฬาขึ้นมาใหม่จนนำไปสู่การก่อตั้ง สหพันธ์เบสบอลแห่งรัฐเซาเปาโล (FPB) ในปี 1946 ตามด้วยสมาพันธ์เบสบอลและซอฟต์บอลแห่งบราซิล (CBBS) และการสร้างสนามกีฬาเบสบอลเทศบาล มิเอะ นิชิ (Estádio Municipal de Beisebol Mie Nishi) ในย่านบอมเรตีรูของนครเซาเปาโลในปี 1958 ซึ่งเป็นสนามเบสบอลสาธารณะแห่งเดียวที่มีมาตรฐานระดับสากลในเมือง

แม้ว่าในช่วงทศวรรษ 1980 ถึง 1990 จะมีคลื่นการเดินทางกลับไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นของชาวบราซิลเชื้อสายญี่ปุ่น (เดะกะเซะกิ) ซึ่งส่งผลกระทบต่อจำนวนผู้เล่นในประเทศ แต่ความผูกพันในกีฬาเบสบอลยังคงสืบทอดอย่างต่อเนื่อง และแสดงให้เห็นถึงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง ซึ่งผู้ที่สนใจเรียนรู้บริบทการปรับตัวของชาวต่างชาติในญี่ปุ่นสามารถอ่านเพิ่มเติมได้ในบทความเกี่ยวกับ ความแตกต่างทางวัฒนธรรมในญี่ปุ่น ที่ให้มุมมองอย่างรอบด้าน

อนิเมะที่เกี่ยวข้องกับเบสบอล

ความหลงใหลในกีฬาเบสบอลของหลายคนรวมถึงตัวผมเองเริ่มต้นมาจากการรับชมอนิเมะ โดยเฉพาะผลงานเรื่อง One Outs ซึ่งเป็นอนิเมะที่ผมขอแนะนำอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ชื่นชอบเรื่องราวที่เข้มข้น ผลงานชิ้นนี้สร้างสรรค์โดย Shinobu Kaitani ผู้เขียนคนเดียวกับมังงะจิตวิทยาชื่อดังอย่าง Liar Game

เรื่องราวของ One Outs มีตัวเอกคือ โทคูจิ โทอะ (Tokuchi Toua) พิทช์เจอร์อัจฉริยะที่ไม่ได้อาศัยเพียงความเร็วของลูกขว้าง แต่อาศัยการอ่านจิตวิทยา ความกดดัน และการคำนวณทางสถิติเพื่อเอาชนะจิตใจของแบตเตอร์ฝ่ายตรงข้าม ควบคู่ไปกับสัญญาพิเศษ วันเอาต์ส ที่เดิมพันด้วยผลประโยชน์ทางการเงินก้อนโตในแต่ละการขว้าง ทำให้เกมเบสบอลกลายเป็นการดวลไหวพริบเชิงจิตวิทยาที่ชาญฉลาดและชวนให้ติดตามตลอดทั้งเรื่อง หากคุณกำลังมองหาเหตุผลว่าทำไมมังงะและอนิเมะเกี่ยวกับกีฬาจึงสามารถเข้าถึงอารมณ์ของผู้ชมได้อย่างทรงพลัง ลองสำรวจ เสน่ห์และเหตุผลที่คนรักอนิเมะ เพื่อเปิดมุมมองใหม่

นอกจาก One Outs แล้ว ยังมีอนิเมะเบสบอลระดับตำนานและร่วมสมัยอีกหลายเรื่องที่ถ่ายทอดทั้งความมุ่งมั่น มิตรภาพ และการแข่งขันสู่สนามโคชิเอ็งได้อย่างยอดเยี่ยม ได้แก่:

• Daiya no Ace (Ace of Diamond): อนิเมะที่ถ่ายทอดเส้นทางการเติบโตของ ซาวามุระ เออิจุน และการแข่งขันอันดุเดือดเพื่อแย่งชิงตำแหน่งเอซในทีมโรงเรียนเซโดเพื่อก้าวไปสู่โคชิเอ็ง
• Touch: ผลงานชิ้นเอกสุดคลาสสิกของอาจารย์ Mitsuru Adachi ที่ผสมผสานความรักในวัยรุ่น ความทรงจำ และความฝันสู่โคชิเอ็งได้อย่างตราตรึงใจ
• Cross Game: อีกหนึ่งผลงานระดับมาสเตอร์พีซของ Mitsuru Adachi ที่เล่าเรื่องความผูกพันและคำสัญญาผ่านกีฬาเบสบอลได้อย่างละเมียดละไม
• Major: มหากาพย์การเดินทางของ ฮอนดะ โกโร่ ตั้งแต่วัยเด็กจนก้าวขึ้นสู่เวทีเมเจอร์ลีก ถ่ายทอดความมุ่งมั่นอันไม่ย่อท้อได้อย่างเข้มข้น

คำศัพท์เบสบอลในภาษาญี่ปุ่น

ในการแข่งขันเบสบอลที่ญี่ปุ่น คุณจะได้ยินการใช้คำศัพท์ภาษาอังกฤษผสมผสานกับคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิมอยู่เสมอ สาเหตุสำคัญคือเบสบอลเข้ามาในญี่ปุ่นพร้อมกับคำศัพท์ภาษาอังกฤษ และชาวญี่ปุ่นก็นิยมใช้คำทับศัพท์คาตาคานะในการสื่อสารในสนามควบคู่ไปกับคำคันจิทางการ ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของ อิทธิพลของภาษาอังกฤษในภาษาญี่ปุ่น ที่พบได้ในชีวิตประจำวัน

ตารางด้านล่างรวบรวมคำศัพท์เบสบอลที่สำคัญ พร้อมคำอ่านโรมะจิ คำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ และคำอธิบายความหมายภาษาไทย เพื่อช่วยให้คุณติดตามการแข่งขันหรือรับชมอนิเมะได้อย่างสนุกสนานยิ่งขึ้น:

คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น	คำอ่านโรมะจิ	ภาษาอังกฤษ	ความหมายภาษาไทย
クローザー	kuroozaa	Closer	พิทช์เจอร์ปิดเกม ผู้ขว้างลูกที่ลงมาปิดท้ายเพื่อรักษาสกอร์นำ
セーブ	seebu	Save	การเซฟ สถิติการรักษาสกอร์นำจนจบเกมชนะของพิทช์เจอร์ปิดเกม
ホームラン, 本塁打	hoomuran / honruida	Home run	โฮมรัน การตีลูกบอลข้ามรั้วหรือวิ่งครบสี่ฐานในครั้งเดียว
一塁	ichirui	First base	ฐานที่หนึ่ง
一塁手	ichiruishu	First baseman	ผู้เล่นประจำฐานที่หนึ่ง
三塁	sanrui	Third base	ฐานที่สาม
三塁手	sanruishu	Third baseman	ผู้เล่นประจำฐานที่สาม
三塁打	sanruida	Triple	การตีลูกที่ทำให้วิ่งรวดเดียวไปถึงฐานที่สาม
三振	sanshin	Strikeout	สไตรค์เอาต์ การสะสมครบสามสไตรค์จนถูกปรับเอาต์
中堅, センター	chuuken / sentaa	Center field	พื้นที่เอาต์ฟีลด์ตรงกลาง
中堅手	chuukenshu	Center fielder	ผู้เล่นเอาต์ฟีลด์ตำแหน่งกลางสนาม
二塁	nirui	Second base	ฐานที่สอง
二塁手	niruishu	Second baseman	ผู้เล่นประจำฐานที่สอง
二塁打	niruida	Double	การตีลูกที่ทำให้วิ่งรวดเดียวไปถึงฐานที่สอง
先発投手	senpatsu-toushu	Starting pitcher	พิทช์เจอร์ตัวจริง ผู้ขว้างลูกเปิดเกม
内野	naiya	Infield	พื้นที่ด้านในของสนามเบสบอล รวมถึงแนวฐานทั้งสี่
出塁率	shutsuruiritsu	On-base percentage	อัตราส่วนการได้ขึ้นฐานของแบตเตอร์
勝利	shouri	Win	ชัยชนะ สถิติการชนะของพิทช์เจอร์
右翼, ライト	uyoku / raito	Right field	พื้นที่เอาต์ฟีลด์ฝั่งขวา
右翼手	uyokushu	Right fielder	ผู้เล่นเอาต์ฟีลด์ฝั่งขวา
四球, フォアボール	shikyuu / foa-booru	Walk / Base on balls	โฟร์บอลล์ การสะสมครบสี่บอลล์จนได้สิทธิ์เดินไปฐานหนึ่งฟรี
外野	gaiya	Outfield	พื้นที่ด้านนอกของสนามเบสบอล พ้นแนวอินฟีลด์ออกไป
安打	anda	Hit / Base hit	การตีลูกลงพื้นที่ปลอดภัยและขึ้นฐานสำเร็จ
審判	shinpan	Umpire	กรรมการผู้ตัดสินในการแข่งขัน
左翼, レフト	sayoku / refuto	Left field	พื้นที่เอาต์ฟีลด์ฝั่งซ้าย
左翼手	sayokushu	Left fielder	ผู้เล่นเอาต์ฟีลด์ฝั่งซ้าย
得点	tokuten	Run	แต้มหรือคะแนนที่ผู้เล่นวิ่งกลับมาแตะฐานโฮมสำเร็จ
打席	daseki	At bat	จำนวนครั้งที่แบตเตอร์ก้าวเข้าสู่กรอบการตีลูก
打点	daten	Runs batted in (RBI)	สถิติการตีที่ช่วยส่งเพื่อนร่วมทีมเข้าทำคะแนน
打率	daritsu	Batting average	ค่าเฉลี่ยการตีลูกของแบตเตอร์
投手	toushu	Pitcher	ผู้ขว้างลูก พิทช์เจอร์
指名打者	shimei-dasha	Designated hitter	ผู้ตีแทนพิทช์เจอร์ในระบบดีเอช
捕手	hoshu	Catcher	ผู้รับลูก แคตเชอร์ที่นั่งอยู่หลังฐานโฮม
救援投手	kyuuen-toushu	Relief pitcher	พิทช์เจอร์ตัวสำรองที่ลงมาช่วยเปลี่ยนเกม
敗戦	haisen	Loss	ความพ่ายแพ้ สถิติการแพ้ของพิทช์เจอร์
本塁, ホーム	honrui / hoomu	Home plate	ฐานโฮม จุดเริ่มต้นและจุดทำคะแนนของเกม
死球, デッドボール	shikyuu / deddo-booru	Hit by pitch / Beanball	ลูกขว้างโดนตัวแบตเตอร์ ทำให้ได้ขึ้นฐานหนึ่งฟรี
盗塁	tourui	Stolen base	การขโมยฐาน การวิ่งข้ามฐานขณะที่พิทช์เจอร์กำลังขว้างลูก
監督	kantoku	Manager	ผู้จัดการทีม หัวหน้าผู้ฝึกสอน
試合	shiai	Game / Match	การแข่งขันเบสบอล
遊撃手	yuugekishu	Shortstop	ผู้เล่นตำแหน่งชอร์ตสต็อป ประจำระหว่างฐานสองและฐานสาม
野球場	yakyuujou	Ballpark / Stadium	สนามแข่งขันเบสบอล
長打率	choudaritsu	Slugging percentage	อัตราส่วนการตีลูกยาว
防御率	bougyoritsu	Earned-run average	ค่าเฉลี่ยการเสียแต้มต่อเก้าอินนิงของพิทช์เจอร์

คำแนะนำที่เป็นประโยชน์สำหรับการไปชมเบสบอลที่ญี่ปุ่น

หากคุณมีโอกาสเดินทางไปเยือนประเทศญี่ปุ่น การเข้าไปสัมผัสบรรยากาศการแข่งขันเบสบอลในสนามจริงถือเป็นประสบการณ์ทางวัฒนธรรมที่น่าประทับใจ การซื้อตั๋วเข้าชมสามารถทำได้สะดวกผ่านเครื่องจำหน่ายตั๋วอัตโนมัติในร้านสะดวกซื้อ เช่น ลอว์สัน (Loppi), เซเว่นอีเลฟเว่น หรือแฟมิลี่มาร์ท รวมถึงเว็บไซต์ทางการของสโมสร หากเป็นเกมวันธรรมดาทั่วไป คุณยังสามารถซื้อตั๋วได้ที่ช่องจำหน่ายหน้าสนาม แต่สำหรับเกมดาร์บี้แมตช์หรือช่วงวันหยุดยาว ควรวางแผนจองล่วงหน้า

ในการเลือกที่นั่ง บริเวณที่นั่งอินฟีลด์ (ฝั่งด้านในใกล้แนวฐาน) จะมอบทัศนียภาพที่ชัดเจน เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการชมเกมการแข่งขันอย่างละเอียดและเน้นความสะดวกสบาย ส่วนที่นั่งเอาต์ฟีลด์จะอยู่ท่ามกลางกลุ่มแฟนบอลพันธุ์แท้ เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการดื่มด่ำกับพลังแห่งการส่งเสียงเชียร์ การร้องเพลง และการโบกธงสโมสรอย่างใกล้ชิด

อีกหนึ่งไฮไลต์ที่ไม่ควรพลาดคือวัฒนธรรมอาหารในสนามเบสบอล คุณสามารถเลือกซื้อข้าวกล่องประจำสนาม หรือสเตเดียมเบนโตะ ที่ตกแต่งในธีมนักกีฬาหรือสโมสร เชื่อมโยงกับวิถีความประณีตของ วัฒนธรรมข้าวกล่องโอเบนโตะ ในญี่ปุ่น พร้อมทั้งรับบริการเครื่องดื่มเบียร์สดเย็นฉ่ำจากพนักงานสาวเสิร์ฟเบียร์ หรือ อูริโกะ (uriko) ที่แบกถังเบียร์สดเดินขึ้นลงอัฒจันทร์อย่างคล่องแคล่วและยิ้มแย้มตลอดทั้งเกม การได้สัมผัสทั้งความสนุกของเกมกีฬา อาหารอร่อย และพลังใจของแฟนๆ จะทำให้คุณเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดเบสบอลจึงเป็นกีฬาที่ครองใจชาวญี่ปุ่นมาได้มากกว่าหนึ่งศตวรรษ