ศาสนาพุทธในญี่ปุ่น: ประวัติศาสตร์ นิกาย และชีวิตประจำวัน

ศาสนาพุทธในญี่ปุ่น: ประวัติศาสตร์ นิกาย และชีวิตประจำวัน

จากการเข้ามาในศตวรรษที่ 6 ถึงพุทธศาสนาแห่งพิธีศพ

ศาสนาพุทธเข้ามาญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 6 และตั้งแต่นั้นมาก็หล่อหลอมสถาปัตยกรรม ศิลปะ เทศกาล และวิธีที่ผู้คนรับมือกับความตาย ทุกวันนี้ชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นสมาชิกวัดอย่างเป็นทางการ แต่พิธีศพ เทศกาลโอบง และหิ้งบูชาในบ้านยังคงเป็นพุทธศาสนา บทความนี้อธิบายประวัติศาสตร์ นิกายสำคัญ และตัวเลขเบื้องหลังการปฏิบัติในชีวิตประจำวัน

วัดพุทธในญี่ปุ่น
สารบัญ 9

ศาสนาพุทธสอนอะไร

ศาสนาพุทธเกิดในอินเดียเมื่อศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลจากคำสอนของสิทธัตถะ โคตมะ ซึ่งต่อมาได้รับการบูชาเป็นพระพุทธเจ้า แกนกลางคือความทุกข์ สาเหตุของความทุกข์ และหนทางที่จะยุติมัน ผู้ที่ออกจากวัฏจักรการเกิดใหม่ คือ สังสารวัฏ จะถึง นิพพาน ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของความทุกข์

รูปแบบที่มาถึงญี่ปุ่นคือพุทธศาสนามหายาน ซึ่งเน้นความเมตตาและความเป็นไปได้ในการช่วยผู้อื่นบนหนทางสู่การตรัสรู้ จากนั้นจึงเกิดนิกายญี่ปุ่นจำนวนมากที่มีคัมภีร์ พิธีกรรม และบุคคลศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง

ศาสนาพุทธมาถึงญี่ปุ่นได้อย่างไร

ตาม นิฮงโชกิ กษัตริย์แห่งแพ็กเจส่งพระพุทธรูปและพระสูตรมาที่ราชสำนักญี่ปุ่นในปี 552 แหล่งข้อมูลอื่นระบุปี 538 ทั้งสองปีถือว่าไม่แน่นอน แต่การศึกษาลงความเห็นว่าศาสนาพุทธมาถึงกลางศตวรรษที่ 6 ผ่านการติดต่ออย่างเป็นทางการ

ตอนแรกตระกูลโซงะและตระกูลโมโนโนเบะขัดแย้งกันเรื่องศาสนาใหม่ ชัยชนะของโซงะเปิดทางให้สร้างวัด เจ้าชายโชโตกุส่งเสริมศาสนาพุทธในศตวรรษที่ 7 และยังถือเป็นบุคคลผู้ก่อตั้งคนหนึ่ง วัดใหญ่แห่งแรกเกิดขึ้นในยุคอะซึกะ

ยุคนาระและยุคเฮอัง

ในยุคนาระตั้งแต่ปี 710 ถึง 794 รัฐเข้ามาอุปถัมภ์วัด หกนิกายกำหนดเมืองหลวง ได้แก่ โจจิซึ โฮสโซ ซันรน เคงง ริตสึ และคูชะ พระใหญ่แห่งนาระหรือ ไดบุตสึ แสดงให้เห็นว่าศาสนาและรัฐใกล้ชิดกันเพียงใด

ในยุคเฮอังตั้งแต่ปี 794 พระสงฆ์สองรูปนำคำสอนใหม่จากจีนมา ไซโชก่อตั้งนิกายเทนได และคูไคก่อตั้งนิกายชินงอน ทั้งสองเน้นพิธีกรรมและการปฏิบัติแบบลับ และวัดบนภูเขาฮิเอและภูเขาคูยะก็กลายเป็นศูนย์กลางอำนาจ

นิกายใหม่ในยุคคามาคูระ

ระหว่างปี 1185 ถึง 1333 มีนิกายใหม่เกิดขึ้นซึ่งยังกำหนดศาสนาพุทธญี่ปุ่นส่วนใหญ่จนถึงวันนี้ โฮเน็นสอนให้วางใจในพระอมิตาภะผ่านการสวดเน็นบุตสึ และชินรังสร้างนิกายโจโดชินชูจากคำสอนนั้น นิชิเร็นวางพระสูตรสัทธรรมปุณฑรีกะและไดโมกุไว้ตรงกลาง

นิกายเซนก็มาถึงในยุคนี้อิไซนำนิกายรินไซจากจีนมาและโดเง็งก่อตั้งนิกายโซโต ทั้งสองเน้นซาเซ็นหรือการนั่งสมาธิ แม้จะต่างกันในสไตล์และหลักคำสอน

ยุคเอโดะและระบบดันกะ

ในยุคเอโดะตั้งแต่ปี 1603 ถึง 1868 รัฐผูกประชาชนไว้กับวัดพุทธ ระบบ ดันกะ บังคับให้ทุกครอบครัวขึ้นทะเบียนกับวัด วัดดูแลพิธีศพและพิธีรำลึก และพระสงฆ์เก็บทะเบียน

ดังนั้นศาสนาพุทธจึงกลายเป็นสถาบันของความตายและการบูชาบรรพบุรุษ ราคาที่ต้องจ่ายคือความผูกพันใกล้ชิดกับรัฐ ซึ่งกลายเป็นปัญหาหลังปี 1868

ยุคเมจิ: แยกชินโตกับศาสนาพุทธ

ในปี 1868 รัฐบาลเมจิสั่งให้แยกชินโตกับศาสนาพุทธ คือ ชินบูตสึบุนริ ชินโตที่ถูกทำให้บริสุทธิ์ได้รับการประกาศเป็นศาสนาของรัฐ ผลคือคลื่นการทำลายวัดหรือ ไฮบุตสึคิชากุ

การประเมินระบุว่ามีวัดราว 40,000 แห่งถูกทำลาย และในบางพื้นที่สูงถึง 80 เปอร์เซ็นต์ ปีที่รุนแรงที่สุดคือ 1869 ถึง 1871 หลังจากนั้นรัฐจึงให้บทบาทแก่ศาสนาพุทธอีกครั้ง

ศาสนาพุทธในศตวรรษที่ 20

ตั้งแต่ยุคเมจิจนถึงปี 1945 รัฐส่งเสริมชินโตเป็นพื้นฐานของอัตลักษณ์ชาติ หลังความพ่ายแพ้ รัฐธรรมนูญใหม่รับรองเสรีภาพทางศาสนา และศาสนาพุทธสูญเสียสถานะทางการ

ในยุคหลังสงครามมีการเคลื่อนไหวทางศาสนาใหม่เกิดขึ้น รวมถึงโซกะงักไกซึ่งอ้างอิงศาสนาพุทธนิกายนิชิเร็น ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากในปัจจุบันปฏิบัติเฉพาะในโอกาสพิเศษ

ศาสนาพุทธวันนี้: ตัวเลข การปฏิบัติ และคำวิจารณ์

ตัวเลขขึ้นอยู่กับว่าถามใคร ในปี 2023 หน่วยงานวัฒนธรรมนับผู้นับถือในองค์กรศาสนาที่ได้รับการรับรอง 129 ล้านคน โดย 46 ล้านคนเป็นชาวพุทธ กลุ่มใหญ่ที่สุดคือโจโด 22 ล้านคน และนิชิเร็น 10 ล้านคน

แบบสำรวจให้ผลต่างกัน ศูนย์วิจัยพิวประเมินในปี 2010 ว่าประชากร 36.2 เปอร์เซ็นต์ปฏิบัติศาสนาพุทธ การสำรวจทางสังคมญี่ปุ่นพบน้อยกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ในปี 2017 และในปี 2013 ราว 70 เปอร์เซ็นต์ระบุว่าไม่นับถือศาสนาใด

ความขัดแย้งเกิดจากวิธีนับ วัดนับสมาชิกทุกคนในครอบครัว ส่วนแบบสำรวจนับความเชื่อส่วนบุคคล ญี่ปุ่นมีวัดพุทธราว 75,000 แห่งและพระพุทธรูปมากกว่า 300,000 องค์ ประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของครอบครัวมี บุตสึดัน หรือหิ้งบูชาพุทธในบ้าน

ในชีวิตประจำวัน ร่องรอยพุทธปรากฏโดยเฉพาะรอบความตาย พิธีศพและพิธีรำลึกมักเป็นรูปแบบพุทธ และพระสงฆ์ดูแลครอบครัวต่อเนื่องหลายปี ในเทศกาลโอบงช่วงฤดูร้อน บรรพบุรุษกลับบ้านและหลายครอบครัวไปเยี่ยมหลุมศพ

ด้วยเหตุนี้ นักวิจารณ์จึงเรียกสิ่งนี้ว่า โชชิกิบุคเกียว หรือพุทธศาสนาแห่งพิธีศพ ชุมชนผู้ศรัทธาแก่ตัวลง วัดจำนวนมากหาผู้สืบทอดไม่ได้ และความผูกพันกับวัดอ่อนลง ในขณะเดียวกันพระสงฆ์ก็พยายามเข้าถึงผู้คนอีกครั้งด้วยการทำสมาธิ การให้คำปรึกษา และข้อเสนอใหม่ ๆ

บทสรุป

ศาสนาพุทธหล่อหลอมญี่ปุ่นมากว่า 1,400 ปี ทั้งในสถาปัตยกรรม ศิลปะ เทศกาล และวิธีปฏิบัติต่อผู้เสียชีวิต วันนี้มันไม่ใช่ศาสนาของมวลชนอีกต่อไป แต่เป็นมรดกทางวัฒนธรรม และสำหรับหลายครอบครัวเป็นกรอบปฏิบัติสำหรับการไว้ทุกข์และการระลึกถึง

อ่านต่อ: ยุคอะซึกะและศิลปะ, ศาสนาในญี่ปุ่น, ชินโตในญี่ปุ่น, หิ้งบูชาคามิดานะ และ ความหมายของประตูโทริอิ

แหล่งที่มาและลิงก์ที่เป็นประโยชน์

เกี่ยวกับผู้เขียน

Kevin Henrique

ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมเอเชียที่มีประสบการณ์มากกว่า 10 ปี โดยเน้นญี่ปุ่น เกาหลี อนิเมะ และเกม เป็นนักเขียนและนักเดินทางที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง มุ่งสอนภาษาญี่ปุ่น เคล็ดลับท่องเที่ยว และเรื่องน่าสนใจเชิงลึก

ชุมชน

ความคิดเห็น

0 ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็นที่เผยแพร่ในภาษานี้

ส่งความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็นต่อบทความนี้

กำลังโหลดการตรวจสอบความปลอดภัย...

อย่าส่งลิงก์ embed หรือโฆษณา ความคิดเห็นจะผ่านระบบกันสแปมและแปลอัตโนมัติก่อนแสดงผล