ร้าน 100 เยนในญี่ปุ่น

ร้าน 100 เยน หรือ เฮียคุเอ็นช็อป (100円ショップ) เป็นร้านของใช้ทั่วไปในญี่ปุ่น คล้ายร้านราคาเดียว 1.99 เรียลในบราซิล ป้ายบนชั้นมักเขียน 100 เยนแบบยังไม่รวมภาษี อาหารและเครื่องดื่มบรรจุหีบห่อสำหรับซื้อกลับบ้านคิดภาษี 8 เปอร์เซ็นต์ เป็น 108 เยนที่เครื่องคิดเงิน เหล้า อาหารที่นั่งกินในร้าน และของใช้อื่นคิด 10 เปอร์เซ็นต์ เป็น 110 เยน ถ้าป้ายเขียนว่ารวมภาษีแล้ว ยอดที่จ่ายคือตัวเลขบนป้าย

ในร้านมีของใช้ในบ้าน เครื่องเขียน เสื้อผ้า อุปกรณ์เล็กๆ และของกิน สินค้าส่วนใหญ่ติดป้าย 100 เยน ของชิ้นเล็กอย่างขนมหรือเครื่องดื่มมักขายครั้งละ 2 หรือ 3 ชิ้นต่อป้ายเดียวกัน บางชิ้นแพงกว่า 100 เยน และร้านติดป้ายราคานั้นให้เห็น แม้ป้ายจะสูงกว่า 100 เยน ของชนิดเดียวกันก็ยังถูกกว่าร้านทั่วไปได้

สารบัญ 7

ร้าน 100 เยนในญี่ปุ่น

ร้านเหล่านี้ยังถูกเรียกว่า เฮียกคิน (百均) ของที่เจอบ่อยคืออาหารแปรรูป ของแต่งเครื่องสำอาง จานชาม เครื่องครัว ของใช้ประจำวัน และเครื่องเขียน ของราคาถูกอย่างเครื่องดื่มเล็กกับขนมวางหลายชิ้นในป้ายเดียว ชั้นถูกจัดให้คนหยิบตามใจ และสินค้าจำนวนมากผลิตในจีนหรือประเทศอื่น

มีทั้งมุมเล็กในเมืองและร้านหลายชั้นในห้าง สี่ชื่อที่เจอบ่อยคือ ไดโซ แคนดู เซเรีย และวัตส์ ในปีงบประมาณ 2012 สี่บริษัทนี้มีสาขารวมประมาณ 5,500 แห่ง และยอดขายรวมประมาณ 5.5 แสนล้านเยน ขนาดร้านและของในชั้นไม่เท่ากัน

ในร้าน 100 เยน มีเครื่องเขียน เครื่องมือ เสื้อผ้า ผ้าขนหนู ของใช้ในบ้าน เครื่องครัว ของสวน ของเล่น และของใช้ยามว่าง ของเหล่านี้พอให้จัดห้องหรืออพาร์ตเมนต์ใหม่ได้เป็นชุด

สี่เครือข่ายที่เจอบ่อย

ไดโซ (ダイソー) เป็นเครือข่ายร้าน 100 เยนที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ถ้าต้องการของหลายชนิดในที่เดียว คนจะนึกถึงร้านนี้ก่อน หลายคนถึงกับบอกว่าของที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตหาได้ในเครือข่ายนี้

แคนดู (キャンドゥ) จัดร้านให้เดินง่าย ของแบรนด์ Do! STARS เป็นชื่อที่ลูกค้าพูดถึงบ่อย และมีของใหม่ขึ้นชั้นทุกสัปดาห์

เซเรีย (セリア) ได้ชื่อเรื่องการจัดชั้นและของที่ดูเรียบร้อย ของในร้านหลากหลาย และเล็งคนที่อยากได้ของสวยกว่างานราคาเดียวทั่วไป

วัตส์ ขายทั้งในชื่อวัตส์ และในป้าย Silk กับ Meets

ร้าน 100 เยนเริ่มอย่างไร

การขายของในราคาเดียวกันเป็นที่นิยมในยุคเอโดะช่วงปี 1722 ถึง 1723 เมื่อเหรียญสี่มงทำให้ราคาเป็นจำนวนเท่าของสี่ พ่อค้าในเอโดะจึงตั้งร้านสิบเก้ามง เรียกว่า จูคุมงมิเสะ (十九文見世) ต่อมามีร้านสามสิบแปดมง และแผงอาหารสี่มง มัตสึยะซึ่งวันนี้เป็นห้างผ้า เคยจัดงานขายราคาเดียวในปี 1908 และปี 1910

ก่อนถึงป้าย 100 เยน ทาคาชิมายะขยายร้านสิบเซ็นทั่วญี่ปุ่น โดยดูแบบจากร้าน 10 เซนต์ของสหรัฐ ปี 1926 มีมุมอะไรก็สิบเซ็นที่สาขาโอซาก้านาโงโบริ และปี 1930 เปิดทาคาชิมายะสิบเซ็นสโตร์ที่นัมบะ สิบเซ็นเท่ากับหนึ่งในสิบของหนึ่งเยน ถ้าเทียบดัชนีราคาผู้บริโภค สิบเซ็นของปี 1935 อยู่ราว 180 เยนของปี 2015 หน่วยของเงินเยนอยู่ในประวัติเหรียญเยน

หลังสงคราม ปี 1952 ทาคาชิมายะและมารุทากะกลับมาเปิดร้าน ชื่อร้านเปลี่ยนไปและรูปแบบราคาเดียวค่อยๆ หายไป ในทศวรรษ 1960 การขายทุกชิ้น 100 เยนยังเป็นการจัดงานสั้นๆ ประมาณหนึ่งสัปดาห์ในซูเปอร์และห้าง

เดือนมีนาคม 1985 อากิระ มัตสึบายาชิ ผู้ก่อตั้งบริษัทไลฟ์ เปิดร้านประจำแห่งแรกที่ยึดราคา 100 เยนในเมืองคาสึงาอิ จังหวัดไอจิ และตั้งชื่อร้านว่า 100円ショップ

ไดโซเป็นคนละสาย ฮิโรทาเกะ ยาโนะ เปิดยาโนะโชเท็นขายของเคลื่อนที่ในเดือนมีนาคม 1972 จดทะเบียนไดโซ ซังเกียวในเดือนธันวาคม 1977 เริ่มรูปแบบ 100 เยนในเดือนธันวาคม 1987 และเปิดสาขาตรงแห่งแรกที่ทาคามัตสึในเดือนเมษายน 1991 เขายกคุณภาพสินค้า รวมถึงบางชิ้นที่ขายแล้วไม่คุ้มทุน เพื่อให้ซูเปอร์และห้างที่ให้เช่าพื้นที่ไว้ใจ

หลังฟองสบู่แตก เศรษฐกิจชะลอและเงินฝืด จำนวนร้านจึงเพิ่มเร็ว ในทศวรรษ 2000 มีร้านสะดวกซื้อที่เน้นของกินราคา 100 เยน คิวคิวพลัสเริ่ม SHOP99 ในปี 1996 ภายหลังร้านนั้นไปรวมกับ Lawson Store 100

ไดโซนับสาขาอย่างไร

สิ้นเดือนกุมภาพันธ์ 2026 ไดโซ ซังเกียวมี 5,891 สาขาทั่วโลก เป็นสาขาในญี่ปุ่น 4,784 แห่ง และต่างประเทศ 1,107 แห่ง ในจำนวนสาขาญี่ปุ่น ป้าย DAISO มี 3,955 แห่ง Standard Products มี 228 แห่ง และ THREEPPY มี 601 แห่ง ยอดขายรวมของกลุ่มอยู่ที่ 7.71 แสนล้านเยน นักท่องเที่ยวหาไดโซได้ง่าย ในร้านมีตั้งแต่เครื่องมือและเครื่องเขียนไปจนถึงอาหาร

THREEPPY เป็นร้าน 300 เยนของกลุ่มเดียวกัน เริ่มเดือนมีนาคม 2018 เดือนพฤษภาคม 2020 กลุ่มรับโอนร้าน CouCou อีกชื่อหนึ่งในราคานี้

ร้านอื่นนอกสี่เครือข่าย

นอกสี่ชื่อใหญ่ยังมีร้านเฮียคุเอ็นอีกหลายแบบ Le Plus เข้ากลุ่มแคนดูในฤดูใบไม้ผลิปี 2007 ไดโซเคยเปิดร้านร่วมกับอาโอยามะและสปีด และรับออเรนจ์เข้ามาเป็นบริษัทลูกในเดือนตุลาคม 2015 ร้าน 300 เยนอย่าง 3COINS เดินคนละแบบกับ THREEPPY และ CouCou

กะละมังในภาพติดป้าย Meets และ Silk

ในทางเดินห้างยังมีร้านของใช้ที่ใช้ชื่ออื่น หน้าร้านนี้วางร่มและชั้นของขวัญไว้หน้าประตูกระจก

ชื่อร้านตามภูมิภาค

นอกเครือข่ายใหญ่ยังมีชื่อท้องถิ่นที่คนในแต่ละภูมิภาคใช้เรียกร้าน 100 เยน

ชื่อร้าน	โรมาจิ
ワールド企画	Wārudo Kikaku
なんじゃ村	Nanja-mura
100円ショップ ポピア	100-en shoppu Popia
THE 100 STORES	THE 100 STORES
100えんハウス レモン	100-en hausu Remon
百円コンビニユーエスマート	Hyaku-en konbini Yūesumāto
ナチュラルキッチン	Nachuraru Kitchin
ひゃくえもん	Hyakuemon
FLET'S	FLET'S
得得屋	Tokutoku-ya
100きんランド	100-kin Rando
100円ショップ サンボックス	100-en shoppu Sanbokkusu

ควรซื้ออะไรในร้าน 100 เยน

ร้านมีของทำมือ กล่องของขวัญ ของใช้ในบ้าน และขนม ของที่ใช้ได้จริงมีทั้งของบ้าน ของที่ทำให้เรื่องประจำวันง่ายขึ้น และของที่ระลึกใส่กระเป๋า

โดย Kevin: ตอนอยู่ญี่ปุ่น ฉันแวะร้าน 100 เยนหลายแห่ง และยังจำของที่ซื้อหรือของที่ดึงสายตาได้:

• หูฟัง
• เคสโทรศัพท์
• ขนมหวานและของว่าง
• สติกเกอร์และแสตมป์ท่องเที่ยว
• ถุงเท้า ผ้าผูกคอ และเข็มขัด
• รองเท้า ซองจดหมาย และภาชนะ
• เครื่องปรุงรส หมวก และกระเป๋า
• มีของมากมายจนฉันถึงกับงงเมื่อพยายามทำรายการนี้

ร้านในบทความนี้ขายของคล้ายกัน แต่ละชื่อมีวิธีจัดชั้นของตัวเอง ไดโซกว้าง เซเรียเรียบร้อย แคนดูหมุนของใหม่ ถ้าเดินทางในญี่ปุ่น แวะมากกว่าหนึ่งชื่อแล้วจะเห็นความต่าง และยังมีร้านท้องถิ่นกับร้านเล็กนอกชื่อเหล่านี้

พอเลือกของจะใช้เวลานานกว่าที่คิด และกระเป๋าเงินว่างเร็ว ของกินพร้อมดื่มระหว่างทางอยู่ในคอนบินิ คนละร้านกับป้าย 100 เยน