ผู้ไร้บ้านที่มองไม่เห็นในญี่ปุ่น

คุณเคยสงสัยไหมว่าในญี่ปุ่นมีคนไร้บ้าน คนไม่มีที่อยู่อาศัย คนเร่ร่อน หรือขอทานหรือไม่? ใช่ เช่นเดียวกับในทุกประเทศ ในบทความนี้เราจะพูดถึงผู้อยู่อาศัยตามท้องถนนที่มองไม่เห็นซึ่งอาศัยอยู่ในญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ร่ำรวย โดย 80% ของประชากรอาศัยอยู่เหนือเส้นความยากจน ชื่อเสียงของญี่ปุ่นในฐานะประเทศที่ร่ำรวยและไม่มีความเหลื่อมล้ำ ทำให้เกิดความคิดที่ว่าในญี่ปุ่นไม่มีคนไร้บ้าน หรือมีน้อยมาก

อย่างไรก็ตาม มีการประมาณการว่าเฉพาะในโตเกียวมีผู้ไร้ที่อยู่อาศัยมากกว่า 5,000 คน และมีผู้คนนับล้านที่อาศัยอยู่ในเส้นความยากจน

ทำไมถึงมีคนไร้บ้านในญี่ปุ่น?

เช่นเดียวกับในประเทศส่วนใหญ่ คนไร้บ้านส่วนใหญ่สูญเสียครอบครัว เป็นโรคทางจิต มีปัญหาสุขภาพ หรือเป็นผู้ติดสุราหรือสารเสพติด เครื่องดื่มแอลกอฮอล์และปาจิงโกะเป็นหนึ่งในสาเหตุหลัก

แม้ว่าญี่ปุ่นจะต้องการคนทำงานอย่างยิ่ง แต่คนไร้บ้านส่วนใหญ่มีอายุมากกว่า 40 ปี และเป็นเรื่องยากที่จะหางานในช่วงอายุนี้ โดยเฉพาะในสภาพที่พวกเขาเป็นอยู่

นอกเหนือจากคนไร้บ้านแล้ว ยังมีคนหนุ่มสาวจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ร้านมังงะคาเฟ่ และมีงานชั่วคราว งานพาร์ทไทม์ หรือเพียงแค่ใช้เงินของพ่อแม่

คนไร้บ้านจำนวนมากเหล่านี้อยู่รอดได้ด้วยการเก็บและรีไซเคิลขยะ คนอื่นๆ ทำงานพิเศษและงานรายวัน โดยใช้เงินทั้งหมดไปกับเครื่องดื่ม เกม และปาจิงโกะ

ผู้ไม่มีที่อยู่อาศัยในสังคมญี่ปุ่น

ชาวญี่ปุ่นมักจะเพิกเฉยต่อผู้ไร้ที่อยู่อาศัยและเว้นที่ว่างให้พวกเขา คนไร้บ้านในญี่ปุ่นแทบไม่ถูกตำรวจหรือผู้ร้ายตามล่า

หลายคนอาศัยอยู่ในชุมชนไร้บ้าน เต็นท์ชั่วคราวในแม่น้ำ สวนสาธารณะ สะพาน หรือรางรถไฟ ศาลญี่ปุ่นได้ปกป้องสิทธิของผู้ไม่มีที่อยู่อาศัยในหลายโอกาส

ตัวอย่างหนึ่งคือพวกเขาไม่อนุญาตให้ตำรวจรื้อถอนเต็นท์ของผู้ไม่มีที่อยู่อาศัย หากจำเป็น ตำรวจต้องปฏิบัติตามขั้นตอนเดียวกันกับที่ใช้สำหรับการขับไล่ออกจากอพาร์ตเมนต์หรือบ้าน

รัฐบาลพยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อช่วยเหลือผู้คนเหล่านี้ แต่น่าเสียดายที่บางคนไม่ต้องการความช่วยเหลือ เพียงเพราะหลายคนรับเอาวิถีชีวิตนี้โดยเจตนา

สิ่งนี้แตกต่างไปในทศวรรษ 1990 ในช่วงนั้น ผู้ไม่มีที่อยู่อาศัยในญี่ปุ่นถูกมองว่าเป็นสิ่งรบกวน หลายคนถูกตำรวจทรมาน บางคนถึงกับก่อจลาจลและประท้วงเพราะการละเลยบางอย่าง

รัฐบาลพยายามแม้แต่กำจัดคนไร้บ้านโดยป้องกันไม่ให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์จากรัฐบาล ในปี 1997 โตเกียวในที่สุดก็ยอมรับการมีอยู่ของพวกเขา

ในปี 2001 รัฐบาลแจ้งว่ามีผู้ไร้ที่อยู่อาศัยประมาณ 25,000 คนในญี่ปุ่น และโอซาก้ามีประชากรผู้ไม่มีที่อยู่อาศัยมากที่สุดในประเทศ 事实上มีแม้แต่ย่านของตัวเองที่ผู้ไร้ที่อยู่อาศัยอาศัยอยู่

คามากาซากิ – ชุมชนแออัดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ทางตอนใต้ของโอซาก้าเป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดของผู้ไม่มีที่อยู่อาศัยและคนไร้บ้านในญี่ปุ่น ย่านนี้เรียกว่า คามากาซากิ และเชื่อกันว่าในย่านนี้มีผู้เร่ร่อนและคนไร้บ้านจากทั่วประเทศ

ย่านนี้มีขนาดใหญ่มากและตั้งอยู่ใกล้กับสถานที่ที่มีชื่อเสียงของโอซาก้า ที่นี่เป็นไปได้ที่จะพบคนไร้บ้านกระจายอยู่ในอาคาร โดยเฉพาะในศูนย์ช่วยเหลือมนุษย์ เช่น Airin Labor

สามารถพบเต็นท์ได้ในจัตุรัสเช่นสวนสาธารณะซันคากุ หรือใต้รางรถไฟที่ล้อมรอบย่านนี้ มีศูนย์รีไซเคิลและหน่วยงานที่ให้งานและงานพิเศษในคามากาซากิ

ย่านนี้มีบรรยากาศแห่งความยากจน ด้วยอาคารเก่า บ้านราคาถูก และที่พักอาศัยในราคาที่เอื้อมถึงซึ่งดึงดูดนักเดินทาง backpacker นับพันจากทั่วประเทศและทั่วโลก ย่านนี้ถูกพูดถึงบ่อยครั้งโดยสื่อ

ในย่านนี้มีการจัดกิจกรรมและเทศกาลต่างๆ เพื่อช่วยเหลือประชากรผู้ไร้ที่อยู่อาศัยและคนไร้บ้าน นอกจากเทศกาลฤดูร้อนและการแสดงแล้ว ยังมีการแจกจ่ายอาหารและซุปที่มีชื่อเสียงอยู่เสมอ

คนไร้บ้านในญี่ปุ่นเป็นอย่างไร?

คนไร้บ้านในญี่ปุ่นสุภาพและสงบมาก พวกเขาไม่เคยขอเงิน ยิ่งไม่ขโมย นี่เป็นเรื่องน่าขันเพราะชาวญี่ปุ่นมีแนวโน้มที่จะบริจาค

คนไร้บ้านในญี่ปุ่นทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้รบกวนใครหรืออยู่ในทาง พวกเขาหลีกเลี่ยงการอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านในระหว่างวัน หลายคนถึงกับทำงานเป็นคนรับจ้างทั่วไปในระหว่างวัน

ในตอนกลางคืน ศูนย์และสวนสาธารณะในเมืองจะเต็มไปด้วยคนไร้บ้านบางคน แต่เมื่อถึงรุ่งสางพวกเขาจะย้ายไปยังที่อื่นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวน任何人

คนไร้บ้านญี่ปุ่นยังเป็นที่รู้จักในดูแลสัตว์ที่ถูกทิ้งในสวนสาธารณะในเมือง ไม่ใช่คนไร้บ้านทุกคนในญี่ปุ่นที่อยู่ในสถานการณ์นี้เพราะขาดทางเลือกหรือโอกาส

คนไร้บ้านส่วนใหญ่เหล่านี้เป็นผู้สูงอายุที่เกษียณแล้ว ถูกทอดทิ้ง หรือเพียงตัดสินใจแยกตัวออกจากสังคมด้วยเหตุผลบางประการ แรงกดดันทางสังคมและเศรษฐกิจส่งผลกระทบต่อผู้คนเหล่านี้บางคน

จำนวนคนไร้บ้านที่ดีเหล่านี้อยู่ในสถานการณ์นี้เพราะเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบนี้เพราะต้องการรู้สึกเป็นอิสระและไม่มีแรงกดดันที่สังคมบังคับ

การว่างงานไม่ใช่สาเหตุทั่วไป เนื่องจากในญี่ปุ่นมีแรงงานมากกว่าพนักงาน อย่างไรก็ตาม คนไร้บ้านบางคนขี้เกียจและไม่ต้องการทำงาน หรือเพียงแค่บาดเจ็บจากการทำงาน

เนื่องจากหลายคนเลือกชีวิตนี้ เราไม่ควรตัดสินพวกเขา หรือโทษประเทศสำหรับจำนวนผู้ไร้ที่อยู่อาศัยที่น้อยนี้ 事实上หลายคนมีความสุขและมีชีวิตทางสังคมที่ดีกว่าชาวญี่ปุ่นหลายคน

เราเขียนบทความนี้อุทิศให้พวกเขา เพื่อให้ทุกคนไม่ลืมว่าในญี่ปุ่นมีผู้คนที่มีปัญหา และพวกเขาเผชิญกับปัญหาและความท้าทายเหล่านี้ในทางบวก

มีขอทานในญี่ปุ่นหรือไม่?

ขอทานแตกต่างจากผู้ไม่มีที่อยู่อาศัย พวกเขาขอของตามท้องถนน ในที่สาธารณะ และบางครั้งมีบ้านและครอบครัว ในบราซิลมีขอทานนับพัน บางคนรวยกว่าคนทำงานที่มีค่าจ้างขั้นต่ำ

เชื่อกันว่าการขอทานอาจเป็นโรค ดังนั้นต้องมีขอทานในญี่ปุ่นอย่างแน่นอน มีผู้ที่ไม่มีความต้องการทางการเงินใดๆ แต่ชอบขอของ

ในบางโอกาส ฉันอยู่ที่โตเกียวและชายหนุ่มคนหนึ่งหยุดรถจักรยานและยื่นมือมาหาฉัน ฉันเพียงแค่หยิบเหรียญ 100 เยนและใส่ไว้ในมือของเขา โดยไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่จากไป

ฉันยังได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งในกินซ่าที่กำลังขอเงินเพื่อช่วยเหลือแผ่นดินไหวในฮอกไกโด ฉันรู้ว่าเงินนั้นไม่ได้ไปช่วยแผ่นดินไหวในฮอกไกโด มันชัดเจนว่าเป็นการหลอกลวง

อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยังบริจาคและเป็นเพื่อนกับคุณป้าคนนั้น และเธอเชิญฉันไปที่ร้านอาหารที่มีการแสดงร้องเพลงสมัครเล่น ซึ่งฉันสนุกมาก การได้เป็นเพื่อนกับคนแปลกหน้าในญี่ปุ่นเป็นเรื่องที่น่าสนใจ

อย่างไรก็ตาม ชาวญี่ปุ่นไม่ค่อยขอเงินจากคนอื่นตามท้องถนน โดยเฉพาะคนไร้บ้านและผู้ไม่มีที่อยู่อาศัย ชาวญี่ปุ่นมีความภาคภูมิใจและไม่ชอบรบกวนหรือพึ่งพาผู้อื่น

ตัวอย่างหนึ่งคือแม้แต่พนักงานเสิร์ฟและพนักงานโรงแรมก็ไม่มีนิสัยรับทิป บางครั้งชาวต่างชาติถึงกับพยายามเสนอทิป แต่พนักงานก็ปฏิเสธ

คุณคิดอย่างไรกับคนไร้บ้านในญี่ปุ่น? จะมีอะไรทำได้มากกว่านี้ไหม? หวังว่าคุณจะชอบบทความนี้ ถ้าชอบ โปรดแบ่งปันและแสดงความคิดเห็นของคุณ