มูรามาสะ: ตำนานและประวัติศาสตร์ของดาบต้องสาป

มูรามาสะ: ตำนานและประวัติศาสตร์ของดาบต้องสาป

ช่างตีดาบ สำนักของเขา และตำนาน

มีช่างตีดาบญี่ปุ่นไม่กี่คนที่สะสมเรื่องเล่าได้มากเท่ามูรามาสะ ดาบของเขาถูกกล่าวว่ากระหายเลือดและพาเจ้าของไปสู่ความบ้าและการตาย เรื่องเล่าดึงดูด แต่ประวัติศาสตร์ข้างหลังสงบกว่ามาก

บทความนี้แยกสองส่วนจากกัน สิ่งที่ยืนยันได้เกี่ยวกับช่างตีดาบและสำนักของเขา ทำไมตระกูลโทกูงาวะจึงหวาดกลัว และโรงตีดาบในศตวรรษที่ 16 กลายเป็นตำนานได้อย่างไร

สารบัญ 11

มูรามาสะคือใคร

มูรามาสะ หรือที่เรียกกันว่าเซ็นโงะ มูรามาสะ เป็นช่างตีดาบในยุคมุโรมาจิ เขาทำงานที่เมืองคูวานะ ในแคว้นอิเสะ ซึ่งปัจจุบันคือคูวานะในจังหวัดมิเอะ และก่อตั้งสำนักที่ผลิตดาบสืบต่อกันหลายรุ่น

ไม่มีปีเกิดหลงเหลืออยู่ มีเพียงบันทึกว่าเขาเกิดก่อนปี 1501 ดาบที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งมีทั้งชื่อและวันที่เป็นปี 1501 นักวิจัยบางคนกำหนดอายุชิ้นงานบางชิ้นให้เร็วขึ้นเล็กน้อย เพราะรูปทรงดูเก่ากว่า

คาตานะจากสำนักมูรามาสะ

ชื่อเซ็นโงะหมายถึงอะไร

ฉายาเซ็นโงะเองก็เป็นปริศนา คำอธิบายที่พบทั่วไปบอกว่ามูรามาสะเกิดในสถานที่ที่ชื่อเซ็นโงะ แต่ไม่มีสถานที่เช่นนั้นใกล้คูวานะ

ตำนานอีกเรื่องชี้ไปที่มารดา ท่านบูชาโพธิสัตว์เซ็นจุ คันนง จึงเรียกบุตรว่าเซ็นโงะ ซึ่งย่อมาจากเซ็นจุ โนะ โคะ แปลว่าบุตรของเซ็นจุ ทั้งสองเป็นประเพณี ไม่ใช่บันทึก

วิธีสังเกตดาบมูรามาสะ

ผู้เชี่ยวชาญอธิบายสองลักษณะ อย่างแรกคือฮามง เส้นหลอมแข็งริมคม มูรามาสะมักใช้ลวดลายเป็นคลื่นชื่อกุโนเมะ มิดาเระ โดยมีหุบเขายาวตื้นระหว่างกลุ่มคลื่น

อย่างที่สองคือนากาโง ส่วนด้ามใต้มือจับ บนดาบมูรามาสะมักมีรูปท้องปลาชื่อทานาโกบาระ ช่างตีดาบยุคศตวรรษที่ 19 อย่างฮายาชิ ชิเงฮิเดะลอกเลียนแบบนี้ ทำให้การระบุเจ้าของยังยากจนทุกวันนี้

ลักษณะเด่นของดาบมูรามาสะ

มีชื่อเสียงแต่ไม่ใช่สมบัติแห่งชาติ

สำนักนี้เป็นที่รู้จักในวัฒนธรรมประชานิยม แต่ไม่มีดาบเล่มใดได้รับสถานะสมบัติแห่งชาติหรือทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญ มีเพียงเล่มเดียวคือเมียวโฮ มูรามาสะ ปี 1513 ที่ขึ้นทะเบียนเป็นงานศิลป์สำคัญ

ดาบเล่มนั้นมีชื่อช่างตีดาบและมนตร์จากสูตรดอกบัวที่ด้านหน้า และมีวันที่ด้านหลังคือ 13 ตุลาคม 1513 วันนั้นน่าจะถูกเลือกเพราะพระนิชิเรนมรณภาพในวันที่ 13 ตุลาคม

ลูกศิษย์ก็ยอดเยี่ยม ฟูจิวาระ มาซาซาเนะ ผู้ติดตามสำนักนี้ ตีหอกทนโบกิริ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามหอกใหญ่ของญี่ปุ่น เขายังได้รับการอ้างว่าเป็นผู้ตีดาบอิโนชิชิงิริ ที่ซาคาอิ ทาดัตสึงุใช้สังหารหมูป่าในการล่าสัตว์

ทำไมโทกูงาวะจึงหวาดกลัว

ดาบได้รับการยกย่องเรื่องความคม โดยเฉพาะในหมู่ซามูไรแคว้นมิกาวะ ซึ่งเป็นวงของโทกูงาวะ ข้อเท็จจริงนี้อธิบายเคราะห์กรรม ผู้ที่พกดาบเหล่านี้ก็มีดาบอยู่ใกล้มือเมื่อมีเหตุเกิดขึ้น

มัตสึไดระ คิโยะยะสึ ปู่ของอิเอยะสึถูกอาเบะ มาซาโตโยะข้ารับใช้ของตนเองสังหารด้วยมูรามาสะ บิดาของอิเอยะสึคือมัตสึไดระ ฮิโรทาดะถูกอิวามัตสึ ฮาจิยะ ซึ่งเสียสติเพราะสุราทำร้ายด้วยมูรามาสะ เมื่อโนบุยะสึ บุตรชายคนโตของอิเอยะสึถูกบังคับให้ทำเซปปุกุ ผู้ตัดศีรษะก็ใช้มูรามาสะ

ฉากอนิเมะเป็นตัวอย่างของอิทธิพลต่อวัฒนธรรมประชานิยม

คำสั่งห้ามที่ไม่มีจริง

เรื่องเล่าภายหลังอ้างว่าอิเอยะสึสั่งห้ามดาบมูรามาสะ ประวัติศาสตร์ทางการของรัฐบาลโชกุนอ้างเรื่องนี้จากแหล่งปี 1787 และถือว่าเป็นการแต่งขึ้น

มรดกกลับบอกตรงกันข้าม อิเอยะสึมีดาบมูรามาสะสองเล่มและยกให้ครอบครัว ตระกูลโอวาริ โทกูงาวะยังเก็บรักษาเล่มหนึ่งไว้จนถึงทุกวันนี้ คำสั่งห้ามเกิดหลังจากตำนานแข็งแกร่งกว่าความทรงจำแล้ว

ดาบกลายเป็นคำสาปได้อย่างไร

ในศตวรรษที่ 18 มูรามาสะกลายเป็นโยโตะ ดาบชั่วร้าย นักปราชญ์อาราอิ ฮาคุเซกิเขียนว่าเหตุร้ายหลายอย่างเกี่ยวข้องกับมูรามาสะ ในยุคบาคุมัตสึ เมื่อฝ่ายต่อต้านรัฐบาลโชกุนต่อสู้กับโทกูงาวะ นักกิจกรรมต้องการดาบมูรามาสะเพราะเชื่อว่ามีพลังต่อต้านระบอบ

ความต้องการสูงจนมีของปลอมจำนวนมาก เจ้าชายอาริสึงาวะ ทารุฮิโตะ ผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิในสงครามโบชินพกมูรามาสะ แม้สำนักนี้ไม่มีฐานันดรสำหรับราชสำนัก

คาตานะมูรามาสะในพิพิธภัณฑ์

ความกระหายเลือดในฐานะเรื่องเล่า

ข้ออ้างที่รู้จักดีที่สุดบอกว่ามูรามาสะต้องได้ลิ้มเลือดเมื่อชักออกจากฝัก และผลักเจ้าของไปสู่การฆ่าหรือฆ่าตัวตาย แนวคิดนี้มาจากวรรณกรรมและภาพพิมพ์ศตวรรษที่ 19 ไม่ใช่จากโรงตีดาบ

ตัวอย่างหนึ่งคือภาพพิมพ์ของสึกิโอกะ โยชิโตชิ เรื่องซาโนะ จิโรซาเอมง ซึ่งถูกกล่าวว่าฆ่านางสนมด้วยดาบต้องสาป ละครคาบุกิปี 1888 ระบุว่าดาบเล่มนั้นคือมูรามาสะ คำสาปจึงย้ายจากวัตถุไปยังตัวละครแล้วกลับมา

มูรามาสะกับมาซามุเนะ

เรื่องเล่าปลายยุคกลางทำให้มูรามาสะเป็นศิษย์ของมาซามุเนะ ช่างตีดาบที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น นักวิจัยตั้งแต่ยุคอาซูจิ โมโมยามะปฏิเสธเรื่องนี้ เพราะดาบมูรามาสะที่เหลืออยู่ใหม่เกินกว่าจะรองรับความเชื่อมโยงนั้น

เป็นไปได้มากกว่าว่าเขาเรียนกับเฮอันโจ นางาโยชิแห่งเกียวโต เพราะงานแกะสลักคล้ายกับเมียวโฮ มูรามาสะ การจับคู่ระหว่างมาซามุเนะผู้ดีและมูรามาสะผู้ชั่วนั้นเป็นวรรณกรรม ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ของโรงตีดาบ

ชื่อเซ็นโงะกับเรื่องเล่าต้นกำเนิด

สำนักนี้สิ้นสุดลงอย่างไร

ไม่ชัดเจนว่าสำนักมูรามาสะหายไปเมื่อใด ดาบบางเล่มมีวันที่ในยุคคัมบุง ระหว่างปี 1661 ถึง 1673 สิ่งที่แน่นอนคือมีอย่างน้อยสามรุ่นที่ทำงานภายใต้ชื่อนี้

สำหรับนักสะสม นั่นหมายความว่าไม่ใช่ทุกมูรามาสะเป็นผลงานของผู้ก่อตั้ง ลายเซ็นอย่างเดียวบอกได้น้อย รูปทรง ฮามง และนากาโงทำให้ระบุได้

สิ่งที่เหลือจากตำนาน

มูรามาสะเป็นช่างตีดาบที่ยอดเยี่ยมและดาบของเขาได้รับการยกย่องและพกพา เคราะห์กรรมของโทกูงาวะอธิบายได้จากการแพร่หลายของดาบในมิกาวะ ไม่ใช่คำสาป

เรื่องดาบกระหายเลือดยังได้ผลในภาพยนตร์ มังงะ และเกม ผู้ที่ชื่นชอบควรรู้ว่าเรื่องนี้มาจากศตวรรษที่ 18 และ 19 ไม่ใช่จากโรงตีดาบที่คูวานะ

แหล่งที่มาและลิงก์ที่เป็นประโยชน์

เกี่ยวกับผู้เขียน

Kevin Henrique

ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมเอเชียที่มีประสบการณ์มากกว่า 10 ปี โดยเน้นญี่ปุ่น เกาหลี อนิเมะ และเกม เป็นนักเขียนและนักเดินทางที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง มุ่งสอนภาษาญี่ปุ่น เคล็ดลับท่องเที่ยว และเรื่องน่าสนใจเชิงลึก

ชุมชน

ความคิดเห็น

0 ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็นที่เผยแพร่ในภาษานี้

ส่งความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็นต่อบทความนี้

กำลังโหลดการตรวจสอบความปลอดภัย...

อย่าส่งลิงก์ embed หรือโฆษณา ความคิดเห็นจะผ่านระบบกันสแปมและแปลอัตโนมัติก่อนแสดงผล